In de vakanties gingen zij naar Malang, naar tante Jans en oom Jan. Zij woonden in een groot vrijstaand huis met veel grond eromheen. Aan de achterkant liep het terrein af naar een kali, waar kinderen vrijuit konden spelen. Er werd gasti en gatrik gespeeld en natuurlijk gevoetbald. Ook zwommen zij vaak in de kali. In die tijd had het gezin personeel, zoals gebruikelijk was. Er was een jongos, een baboe en een kokkie. De kokkie verzorgde het eten en had altijd iets lekkers achter de hand voor de kinderen. De baboe paste op en zorgde voor het huishouden. Dat bleef zo, zowel in Surabaya als later in Makassar, tot het gezin door de omstandigheden van de Japanse oorlog uit huis werd gezet.

In 1939 verhuisde de familie naar Makassar, waar de vader werkte bij de BPM. Na de oorlog keerden zij terug, maar het huis stond er niet meer. Het was getroffen door een bom en volledig verwoest. Het ouderlijk huis hebben zij daarna nooit meer teruggezien zoals het ooit was. In 1942, na de Japanse invasie, werd het gezin uit Makassar geëvacueerd naar de bergen. Zij werden ondergebracht in een kindervakantiekolonie, een groot huis waar normaal gesproken één keer per jaar kinderen van minder bedeelde gezinnen verbleven. Daar bleven zij ongeveer anderhalf jaar.

Later werden zij door de Japanners geïnterneerd in kamp Kampili, een door de bezetters gebouwd kamp van bamboe. Daar verbleven alle geëvacueerden uit Makassar, in totaal ongeveer 1600 mensen: vrouwen, kinderen en jongens tot zestien jaar. Hij werkte er in het abattoir, onder leiding van pater Beltjes. 

Vlak achter ons kamp lag een groot Japans vliegveld. Maar bij vergissing werd het kamp door de Amerikanen gebombardeerd met brandbommen. Ze hebben daar honderden brandbommen neergegooid. Wonder boven wonder is er maar één iemand getroffen door die brandbommen. Een dag of drie, vier later kwamen de Amerikanen terug en nog een keer een bombardement uitgevoerd. We zaten toen allemaal al in de schuilkelders