Ineke Kepel

Batavia, 1944

“Veel dingen zijn nooit uitgesproken. Het zwijgen zat in de muren, in de gebaren, in wat niet gezegd werd. Pas later begrijp je dat zwijgen soms bescherming was, en soms juist het tegenovergestelde. Maar het vormt je. Het gaat met je mee.”

Ineke Kepel werd in 1944 in Indonesië geboren als kind van een Indische vader en een Indonesische moeder. Als baby werd zij geadopteerd door een nicht van haar vader, waardoor zij opgroeide in een ander gezin dan haar biologische broers en zussen. De eerste jaren van haar jeugd bracht ze door in een groot huis waar meerdere families samenwoonden, in een tijd waarin huizen na de oorlog werden geconfisqueerd en ruimte schaars was.

Op tienjarige leeftijd verhuisde ze met haar pleegmoeder naar Nederland, waar zij terechtkwam in een contractpension in Limburg. De overgang was groot: het klimaat, het landschap en het dagelijks leven waren totaal anders. Op school viel ze op door haar taalvaardigheid en achtergrond, maar werd ook geconfronteerd met onbegrip en stereotypering. In haar latere leven vond ze haar eigen weg, ontwikkelde zelfstandigheid en bouwde een bestaan op waarin ze haar eigen keuzes kon maken en vasthouden.

“Toen we in Nederland aankwamen, moest ik opnieuw beginnen. Alles was vreemd: het weer, de mensen. Maar ik wist: als ik mijn diploma haal, kan ik gaan en staan waar ik wil. Dat werd mijn eigen vrijheid.”

De podcast van Ineke wordt binnenkort gepubliceerd.

“Als kind voelde ik al dat ik anders was in het gezin. Niet omdat iemand het zei, maar door hoe er gereageerd werd. Het zorgde ervoor dat ik altijd alert was. Je leert luisteren naar voetstappen, naar stiltes. Je leert vroeg om sterk te zijn.”