Met een warme en betrokken toespraak opende wethouder Diversiteit en Inclusie Micheline Paffen-Zeenni de expositie Vrijheid in het Hoofd. De tentoonstelling brengt persoonlijke verhalen en familiegeschiedenissen over Nederlands-Indië, oorlog, ontheemding en terugkeer naar Nederland samen. Zij deed dat in aanwezigheid van de geïnterviewden, hun families, bezoekers en betrokkenen.

De wethouder benadrukte dat deze verhalen niet alleen een onderdeel vormen van het Indische verleden, maar ook van de geschiedenis van Amersfoort en Nederland:

“Nederlands-Indië is ook Nederland. De mensen die daar woonden, leefden en daarna hier een nieuw leven moesten opbouwen, horen bij ons gezamenlijke verhaal.”

Verbonden met verleden en toekomst

In haar toespraak sprak de wethouder open over haar eigen achtergrond en ervaring met migratie. Ze benoemde hoe het voelt om te leven tussen twee werelden, en hoe zichtbaar dit herkenningspunt is in de verhalen binnen de Indische gemeenschap. Veel families hebben hun pijn, verlies en herinneringen lange tijd met zich meegedragen, zonder deze te delen met hun kinderen en kleinkinderen.

“Je zit vast tussen twee landen. En als het verhaal niet wordt doorgegeven, raakt een deel van jezelf verloren. Daarom is het zo belangrijk dat deze verhalen nu verteld worden.”

De wethouder onderstreepte de betekenis van het doorgeven van familiegeschiedenissen, zowel om erkenning te geven aan wat is doorgemaakt, als om verder te kunnen bouwen aan de toekomst.

Erkenning, ruimte en waardigheid

Voor veel gezinnen was de aankomst in Nederland na de oorlog geen warm welkom. Mensen kwamen terecht in doorgangslocaties en kampen, waaronder ook Kamp Amersfoort en Kamp Westerbork. Vaak was er weinig ruimte voor rouw of verwerking. Het verleden moest wijken voor het opbouwen van een nieuw bestaan.

Paffen-Zeenni sprak over het belang om juist dát deel zichtbaar te maken:

“Laten we zorgen dat zij geëerd worden in de verhalen. Dat kinderen en kleinkinderen hun verleden met trots kunnen dragen. Want vrijheid is niet alleen het ontbreken van oorlog. Vrijheid is ook vrijheid in je hoofd: jezelf kunnen zijn, met je geschiedenis erbij.”

Fotografie en ontmoetingen

Tot slot richtte de wethouder zich tot Riekje Hoffman en de makers van de expositie. Zij benoemde met waardering hoe de fotografie en gesprekken de verhalen op een integere en voelbare manier zichtbaar maken:

“In deze portretten zie je kracht, kwetsbaarheid en herinnering tegelijk. Ze laten zien wat vaak verborgen bleef. Dat is bijzonder en waardevol.”